Wokresie wczesnego średniowiecza
gród warowny pełniący ważną rolą w walkach o Pomorze od
XIII w. siedzibą Kasztelana. W okresie rozbicia dzielnicowego Bydgoszcz
była w posiadaniu książąt kujawskich. Zagarnięta 1309 przez Krzyżaków,
pozostała pod ich władzą do 1331; jej przynależność do Polski zatwierdził
1343 traktat w Kaliszu. W 1346 otrzymała prawa miejskie.
Po przyłączeniu
Pomorza do Polski (1466) nastąpił gospodarczy rozkwit miasta, które
stało sie miejscem przeładunku zboża i towarów leśnych z transportu
lądowego na wodny oraz ośrodkiem skupu. Miasto słynęło z wyrobu
doskonałego piwa oraz rzemiosła garncarskiego.
Wkońcu XVI w. Bydgoszcz
należała do 8 największych miast w Koronie, mających ponad 10
tys. mieszkańców. Za panowania Zygmunta III Wazy zbudowano u nas
mennice; w 1657 został podpisany traktat, zwany welawsko - bydgoskim,
w którym Polska zrzekła się zwierzchnictwa nad Prusami Książęcymi
na rzecz elektora brandenburskiego. W okresie wojen szwedzkich
miasto zostało poważnie zniszczone i wyludnione. Po I rozbiorze
Polski Bydgoszcz znalazła się pod zaborem Pruskim.
|
 Budowa
Kanału Bydgoskiego 1773-74 ułatwiła spław zboża i drzewa z obszarów
zajętych przez Prusy, przywróciła miastu jego znaczenie, przekształcając
je w ośrodek komunikacyjny i przemysłowy.
W 1807 - 15 Bydgoszcz wchodziła
w skład Księstwa Warszawskiego i była stolicą departamentu bydgoskiego;
potem znów przyznana Prusom wraz z Wielkim Księstwem Poznańskim,
została stolica regencji.
W połowie XIX w. miasto
miało ponad 30 tys. mieszkańców. Po kapitulacji Niemiec 1918 r.
ludność Bydgoszczy wzięła udział w powstaniu wielkopolskim (1918/19)
rozbrajając niemiecką straż graniczną. Na mocy traktatu wersalskiego
miasto nasze dnia 20 I 1920 powróciło do Polski.
W okresie międzywojennym
miasto rozwinęło się pod względem przemysłowym, w dużej mierze
w związku z budową linii kolejowych (Bydgoszcz - Gdynia i Górny
Śląsk - Gdynia).
|
